کژطبع جانوران

«طفلی به نام شادی دیری‌ست گم شده‌ست….» استاد شفیعی کدکنی شعری ناب و تازه را اینگونه آغاز می‌کند. دغدغه‌ی او اما به یک سال و یک قرن باز نمی‌گردد. این طفل قرن‌هاست که در پهنه‌ی میانِ خلیجِ فارس و خزر ناپیداست. متعصبانِ خشک‌مغزِ قشری اصولاً با هر چه مایه‌ی شادی و نشاط است مشکل داشته‌اند. خنده مکروه است. رقص مذموم است. بزم محکوم است. هنر فسق و فجور است، موسیقی غناست و عشق جای‌اش در پستوی خانه. حقّ گفتن تنها زیرِ لحاف...

ادامه‌ی یادداشت

آشکارا نهان

بسیاری اوقات پیش می‌آید که وقتی آدمی از بطنِ ماجرا بیرون آمده و به عبارتی «کنار گود» می‌ایستد نکته‌هایی به ذهنش می‌رسد که شاید تا صد سال آزگار هم به مخیله‌اش خطور نمی‌کرد. مثل اینکه قرار باشد ایراداتِ مسیرِ یک جاده را دریافته و آن را اصلاح و بهینه‌سازی کنیم. درگیر بودنِ روزمره در عمق ماجرا مانندِ راننده‌ای‌ست که در جاده می‌راند و به همین سبب دورزدن‌های بی‌جا و ناراستیِ مسیر و بی‌نظمیِ مکرّر و نالازم به چشممش نمی‌آید....

ادامه‌ی یادداشت

خوردنِ از نقول و خنده بر عقول

یکی از بحث‌هایی که سال‌هاست ایرانیان درگیرِ آن بوده‌اند و به فراخورِ ایّام و میزانِ آزادی‌های لازم و مزاجِ محتسب‌های زمانه روغنِ آش‌اش را کم و زیاد کرده‌اند مقوله‌ی شیرینِ «غرب‌زدگی» و «غرب‌ستیزی»ست. امری که با پیروزیِ انقلاب به شیوه‌ای افراطی تشدید شد. لبّ کلامِ این نظریه این است که غرب (که البته قبل از بستنِ پیمانِ راهبردی با روسیه و بده-بستان‌های کلانِ اقتصادی با چین شرق را هم تنگِ آن زده بودند) استعمارگر و شیّاد و...

ادامه‌ی یادداشت

سنّت‌گرایی سانتی‌مانتالِ با چاشنیِ تحقیرِ متکبرانه

. مطلبی از سیدعلی‌ میرفتاح در روزنامه‌ی اعتماد به چشمم خورد که صرفِ چاپش برای روزنامه‌ای با داعیه‌ی روشنفکری و اصلاح‌طلبی مایه‌ی تأسف است. یادداشت را می‌توان در سه بندِ  «مدحِ روزنامه‌های کاغذی»، «مذمّتِ خبرگزاری‌های برخط (آنلاین)» و «خوار انگاشتنِ خبرخوانانِ اینترنتی» بدونِ‌ ارائه‌ی دلایل محکمه‌پسند و معقول خلاصه کرد. در مجموع به می‌توان این نوشته از دو منظر موردِ نقد قرار داد: یکی اینکه نویسنده هیچ دلیلِ علمی و...

ادامه‌ی یادداشت

همه از شرق تا غرب مقصرند جز مای مای کلّه گنده

. بحثی در گرفت در مطلب «مذاکره همان تحریم است» وبلاگِ وزین آهستان. جالب هست که چقدر هنوز ملّت کتاب‌ناخوانده و پژوهش‌ناکرده در جهل مرکب و توهم به سر می‌برن و همه‌ی دنیا رو برای مشکلات و کاستی‌هاشون مقصر می‌دون جز خلق و خوی خودشون رو! مجادلاتِ کتبی رو اینجا می‌آرم برای ثبت در تاریخ. دردی کش - در پاسخ به این مطلب که چرا آمریکا تحریم‌ها رو تمدید کرد در حالیکه دولت روحانی بر سر کار آمده ۱۰ مرداد ۱۳۹۲ در ۲۰:۵۰ | #۴ پاسخ | نقل...

ادامه‌ی یادداشت

حرف مفت مالیات ندارد

مهدی جامی از معدود ایرانیانِ خارج از کشور است که در عینِ دلسوزی و باکفایت و پرمطالعه نیز هست. او اخیراً نوشته‌ای از لیلاز در صفحه‌ی فیس‌بوکش بازنشر کرده که تاسف‌بار بود. دو نظر راجع به انتخابات و پیش از شروعِ رای‌گیری درفشانی کردم . اولی ذیل مطلب جناب جامی بود برای ثبت در تاریخ. من لیلاز رو به عنوان تحلیل‌گر اقتصادی قبول دارم. اما نظر سیاسی دادنش مثل اینه که متخصص زنان و زایمان در رابطه با مرغوبیت سنگ معدن دادِ سخن بده! هر...

ادامه‌ی یادداشت

اندر مظلومیتِ قالیباف

فاجعه‌ی هجده تیر سال ۷۸ یک برکت برای ایرانیان داشت و آن هم تعویضِ ناگزیرِ مدیریتِ نیروی انتظامی بود. رهبری متوجه شده بود که لطیفیان نه درایتِ فرماندهیِ نیروی انتظامی در وانفسای دورانِ اصلاحات را دارد و نه کفایتِ مدیریتِ مجموعه‌ای که تا خرخره در فساد و تباهی فرو رفته بود. آمدنِ قالیباف را کسی در اخبارِ روزانه برجسته نکرد، اما نمودِ آن را پس از چند ماه می‌شد در سطحِ شهر تهران و کلّ کشور دید. لباسِ نیروهای انتظامی و پلیسِ...

ادامه‌ی یادداشت

فرهنگِ تلکه، بازتابِ اخلاقِ یک ملّت

برای آنان که اهل سفر و دوره‌گردی‌اند تلکه شدن مفهومی آشناست. «تلکه» یا به اصطلاحِ انگلیسی‌زبانان «Rip off» را شاید بتوان از مذموم‌ترین رفتارهای بشری دانست، چرا که چندین رذیلتِ اخلاقیِ دزدی، دروغ‌گویی، ضعیف‌کُشی و توهین به شعورِ دیگران را همه در خود دارد. فردِ تلکه‌کننده می‌داند قیمتِ یک جنس یا سرویس چقدر است و با دیدنِ فردی غریب و از جیک و بوکِ اوضاع بی‌خبر به دروغ قیمتی فراتر از ارزشِ عادلانه و معمول تقاضا می‌کند و با...

ادامه‌ی یادداشت

رقصی چنین میانه‌ی میدان‌ام آرزوست

رقص یک هنر است و تجلّی زیبایی از خلالِ حرکاتی موزون و برخواسته از عمقِ جان. نیچه سخنِ معروفی دارد که «به آن خدا باور نخواهم داشت که رقص نداند». سرخ‌پوستان ضرب‌المثلی دارند که می‌گوید: «رقصِ ما را ببین تا سخنانِ قلبم را بشنوی». غربیان معتقدند که رقص تعادلی شکننده میانِ کمال و زیبایی‌ست.  فارغ از اینکه رقص در ایران باستان وجود داشته یا خیر، ایرانیان در نقطه‌ای از تاریخ رقص مخصوص به خودشان را خلق کرده و بال و پر داده‌اند. شاید...

ادامه‌ی یادداشت

اندر فوایدِ دخانیات

من سیگاری نیستم، اما با آنها که رگِ گردنشان برای اثباتِ مضراتِ سیگار و قلیان و امثالهم به غایت قوی‌ست هم قرابتی ندارم. وبلاگ کلاشینکف دیجیتال در کنارِ آهستان از معدود وبلاگ‌هایی‌ست که از بلاگ‌نویسانِ اصول‌گرا می‌خوانم. خواندنِ نظرات و دغدغه‌های این عزیزان باعث می‌شود آدمیزاد به طرزِ تفکر و اولویت‌بندی‌ها و ارزش‌های آنها پی برد و لااقل به سانِ قاطبه‌ی اپوزیسیون تک‌بعدی فکر نکند. در ثانی مچ‌گیری‌های آنها بعضی اوقات...

ادامه‌ی یادداشت