سه میلیون رای ناقابل

طی دورانِ تحصیل در آلمان عضوِ شورای مرکزی تصمیم‌گیری خوابگاهمان شدم. در جوامعِ دموکراتیک اصولاً در هر لایه‌ای کارها توسط مردم انجام می شود و دانشگاه و خوابگاه نیز از این قائده کلی مستثنی نیستند.
شرکت در جلساتِ شورای (به نوعی صنفی) مرکزی برای منِ از ایران آمده و به استصواب و پدرسالاری و چوبِ بالای سر خو کرده لطفی دو چندان داشت. در آنجا می شد دید که چگونه برای یک تصمیم ساده مانند تصمیم برای برداشتن یا نصبِ یک تابلوی اطلاعاتی ساعت‌ها نظرات مخالف و موافق در محیطی عقلانی شنیده می شد و نهایتاً بر اساس آن رای گیری انجام می شد. رای گیری‌ها جز در مواردی استثنایی مخفی بود تا کسی به خاطر روی در بایستی رای ندهد. حتی زمانی که برای عزل و نصبِ یک مسئول (مثلاً مسئولِ رستورانِ خوابگاه) بحث می شد از شخص مذکور خواهش می شد در بیرون اتاق منتظر باشد تا دانشجوها با آزادی حرفِ خود بزنند و دغدغه های خویش بیان دارند.
خاطره‌ی جالبی که آن زمان پیش آمد مربوط به جلسه‌ای بود که در آن می خواستند مسئول اتاق خشک شویی خوابگاه را انتخاب کنند. در آن جلسه بعد از استماع نظرات موافقین و مخالفین برگه های رای توزیع شد. رای گیری بدین روال بود که از هر طبقه دو نفر صاحب‌رای بودند و نتیجتاً به دو نفر از هر طبقه برگه رای گیری نوشته می شد که بر روی آن عبارت «آری» یا «نه» بنویسند. تعداد برگه های توزیع شده ۳۸ عدد بود. به خاطرم هست که بعد از جمع آوری برگه های رای و شمارش آرا ۳۵ رای موافق و ۴ رای مخالف خوانده شد. مسئول جلسه اعلام کرد که در رای گیری خطایی پیش آمده و کل روند –تکرار می کنم کل روند رای گیری!- می بایست تکرار شود تا خدشه ای در کار نباشد.
مهم تعداد آرا و تاثیرگذاری آنها در انتخاب فرد نبود، آن هم برای مسئله‌ی کم‌اهمیتی مانند انتخاب مسئول خشک شویی خوابگاه! بلکه برای آلمانیانِ در بسترِ دموکراسی پرورش یافته ناهم‌خوانی در آراء کلِ روند را زیر سوال می برد و می بایست تکرار می شد.
حال این حکایت را مقایسه کنید با جابه جایی ۳ میلیون رای ناقابل در انتخاباتی که ناظران شورای نگهبان بر سرِ هر صندوقِ آن حی و حاضر بوده‌اند و مجریانی که توسط خود آنها «تایید» شده اند. شورای نگهبان از  خود نمی پرسد که اگر در کشوری با تمام ناظرانِ متعهد و از فیلترهای متعدد حضرات رد شده، ۳ میلیون رای جابه جا شود یا اضافه و کم ریخته شود، ۳۰ میلیون رای هم جابه جا خواهد شد و مشکل جای دیگریست، نه در تاثیر این ۳ میلیون در کلّ آراء. منتهی از قدیم آورده‌اند که آن را که خواب است می توان بیدار کرد، اما بیدار کردنِ کسی که خود را به خواب زده از محالات است.

نگارش دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>