کی نوبتِ بدکاران می‌شود؟

آ

یت الله توسلی هم دیارِ‌ فانی را با تمامِ ظالمانِ ریاکارِ شریعت‌سوزش واگذاشت و رفت. تو گویی که زمانه هم با نیکی و اصلاح و خرد سرِ ستیز دارد. نه تنها بر جامعه گردِ مرگ پاشیده که چرخِ روزگار هر روز به شعبده صاحبدلی را به کامِ نیستی می‌فرستد و جماعتی را از داشتنِ تکیه‌گاهی قابلِ اعتماد محروم می‌سازد.

مانده‌ام چرا شقاوت‌پیشگان و بی‌ریشگان عمرشان طولانی‌تر است؟ چرا متحجران و ظالمان همچنان با وجود آنکه خوابشان به ز بیداری‌ است بر گرده‌ی ملت سوارند و زیان کسان از پی سود خویش می‌جویند و آزادگانی همچون توسلی و علامه جعفری و بورقانی و صابری روی در خاک می‌کشند؟ گل به تاراج می‌رود و خار می‌ماند، گنج برداشته و مار می‌ماند!

البته عجب نیست که خونِ دل خوردن و دردِ خلایق و دین داشتن از عمرِ گرانمایه می‌کاهد و نشاة قدرت بر عمرِ نکبت‌انگیز می‌افزاید. دریغ.

نگارش دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>